Główny Szlak Beskidzki im. Kazimierza Sosnowskiego to najdłuższy szlak w polskich górach. Liczy 496 km i biegnie z Wołosatego do Ustronia.

Idąc nim przechodzi się przez Bieszczady, Beskid Niski, Sądecki, Gorce, Beskid Żywiecki oraz Śląski. Wędruje się m.in. przez szczyty Połoniny Wetlińskiej i Caryńskiej, Cergowej, Jaworzyny Krynickiej, Radziejowej, Lubania, Turbacza, Babiej Góry, Rysianki, Baraniej Góry i Czantorii. Niektórzy pokonują GSB na raz, co trwa zazwyczaj od około 15 do 20 dni, zależnie od kondycji piechura i warunków pogodowych. Inni - tak jak ja -przechodzą ten szlak, dzieląc go na odcinki. W lipcu tego roku przeszedłem z Kolegą Wojtkiem blisko stu kilometrowy, piąty już odcinek GSB z Rabki-Zdroju do Węgierskiej Górki. Zostało nam około 50 km do Ustronia, które zapewne przejdziemy w któryś jesienny weekend. 

Są na tej trasie miejsca, gdzie zapuszcza się nie wiele osób. Spotykając tam kogoś z dużym plecakiem, ma się niemal pewność, że to wędrowiec, który „robi GSB”. Moje osobiste odczucie jest takie, że najbardziej fascynujące są właśnie miejsca mało uczęszczane, znajdujące się w oddali od najpopularniejszych szczytów czy masowo odwiedzanych schronisk. Takich miejsc najwięcej jest we wschodniej części GSB, przede wszystkim w Beskidzkie Niskim. Szlak wiedzie tam przez pozostałości po wysiedlonych łemkowskich wioskach czy szczyty, z których trudno wypatrzeć jakichkolwiek śladów człowieka. Sporym odludziem jest również długi fragment pomiędzy Markowymi Szczawinami a Przełęczą Glinne w Beskidzie Żywieckim, gdzie jednymi z nielicznych miejsc na nocleg są studencka baza namiotowa „Głuchaczki” i szałas pasterski pod Mędralową. Te miejsca naprawdę mają swój klimat.

I w tym miejscu warto zrobić przeskok do naszych okolicznych gór. Im bardziej maszeruje się Głównym Szlakiem Beskidzkim na zachód, tym więcej widzi się turystów, schronisk i wszelkiej infrastruktury potrzebnej do „cywilizowanego” życia. W otaczających Bielsko-Białą pasmach Beskidu Śląskiego i Małego już dawno niemożliwy jest dłuższy marsz w ciszy, czy znalezienie szczytu, z którego nie będzie widać wiosek i miast. Z jednej strony to dobrze, bo przecież miasto i jego region bardzo korzysta z obecności turystów. Z drugiej strony, dobrze aby również w naszych górach istniały tereny, gdzie człowiek nieco rzadziej zagląda.

Od dziecka chodziłem sporo po górach. Na rowerze z mojego rodzinnego domu do lasów pod Gaikami i Przegibkiem było blisko, więc bywałem tam często. Dziś te tereny wyglądają zupełnie inaczej. Miasto się rozwija, turystów jest więcej, przybyło leśnych dróg, realizowane są nowe inwestycje, które zahaczają o las, takie jak amfiteatr w Lipniku. Ciesząc się z postępu, jednocześnie chciałbym, abyśmy nie „cywilizowali” gór i lasów zbyt mocno. Zarówno rozlewanie się osiedli mieszkaniowych na obrzeża miast, jak też ingerencja w lasy musi mieć granice. A żeby naocznie przekonać się, jak piękna jest przyroda nie naruszona przez człowieka, zachęcam do przejścia Głównego Szlaku Beskidzkiego. 

Tomasz Wawak
Radny Niezależnych.BB
 

Materiał przygotowany przez Redakcję Kurier.BB.